วันศุกร์ที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2556

ห้านาทีเหมือนจะบินพร้อมลากจิ้น


ห้านาทีเหมือนจะบินพร้อมลากจิ้น            แต่สามสิบใกล้จะหักปักลงเหว

สิบห้าข้ามเส้นราคาอย่างรวดเร็ว              คงติดเหวแล้วสิเราเศร้าใจจัง

วันอังคารที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2556

ยี่สิบห้าธันวาตลาดปิด..


ยี่สิบห้าธันวาตลาดปิด                            เซ็งชีวิตติดดอยคอยเหน็บหนาว

ยี่สิบหกตกดึกคึกสกาว                           แท่งเทียนขาวเหินหาวยาวเป็นวา


นึกว่ารอดพอร์ตเขียวเขียวเหลียวหันมอง 
   เปิดไม้ลองจ้องใกล้ใกล้ใจผวา

กำไรหน๋อกำไรใกล้จะมา 
                       พอร์ตใครหว่าชอตตะแคงแดงกระจาย.... 555




เปิด พอร์ตผิดทาง นึกว่า Long ไว้ ดัน Short ไว้ตั้งแต่ ก่อนคริสมาสต์  เซ็ง.... อาการโคตรเม่าชัด ๆ เลยเรา  (ไม่ติดดอย ไม่ขายหมู ไม่ตกรถ  แต่ดันขึ้นผิดคันซะงั้น แง ๆๆ)  เทรดเดอร์หลาย ๆ ท่านคงเคยเป็นแบบนี้ ใช่ไหมล่ะครับ....



ห้านาทีติดไซด์เวย์เทห์ไม่เบา


ห้านาทีติดไซด์เวย์เทห์ไม่เบา              สิบห้าเล่าเจ้าจะบินลากจิ้นเหิน

หนึ่งชั่่วโมงกราฟโก่งโค้งเหลือเกิน        เทรดเพลินเพลินเกินลิมิตติดโทษแบน... 5555

วันพุธที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2555

ตอนนี้ Bid 1.3262

ตอนนี้ Bid 1.3262               ใครใคร่ลองลองไปใช่สงสัย
 
มองให้ดีมีให้ลองมองให้ไกล   1.4 นั้นไซร้ไม่ไกลเกิน

วันจันทร์ที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2555

กราฟเดย์ลี่มีแววจะแผ่วแผ่ว

กราฟเดย์ลี่มีแววจะแผ่วแผ่ว                     ดิ้นกระแด่วแล้วกระเด็นคงได้เห็น

วิเคราะห์เข้าเท่าที่ทราบกราฟกระเด็น          อาจจะเป็นแท่งดำขาวยาวเป็นวา




ร่วงแล้วบินบินแล้วร่วงลวงให้งง

ร่วงแล้วบินบินแล้วร่วงลวงให้งง          เช้าดิ่งลงคงร่วงยาวก็คราวนี้้

พอตกบ่ายเจ้ากลับบินกินจิ้นฟรี..       โอ้ชีวีมีเพียงศูนย์ฉุนจริงจริง...




วันเสาร์ที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2555

ข้าเป็นเม่าแสนเศร้าเคล้าน้ำตา

ข้าเป็นเม่าแสนเศร้าเคล้าน้ำตา                   ดาวค้างฟ้าพาข้าลอยคอยเหน็บหนาว
 
ส่องแสงมาพาสะพรั่งดั่งดวงดาว                 ส่องสกาวพราวนภามายังดิน


 
บ้างก็ลวงบ้างก็ลงบ้างก็หลง                       บ้างติดตรงเหวนรกวิหกหิน

 
กว่าจะผุดขึ้นมาฝืนยืนบนดิน                      ใจแทบสิ้นจิ้นแทบหดหมดกำลัง


ใจอยากลองมองแล้วซอตจะเหมาะกว่า          กราฟสั่งข้าฟ้าลิขิตให้ผิดหวัง

 
ลองบนดอยคอยเดียวดายไม่ได้ตัง               น้ำตาหลั่งเพรี้ยงพร้ำต้องทัมใจ....